Ik heb onlangs weer eens moeten ondervinden wat ik eigenlijk al heel lang weet: meer dan drie dagen werken per week hou ik over het algemeen niet vol. Ik heb de resterende dagen hard nodig om alles weer 'op een rijtje te zetten': m'n hoofd leeg te laten lopen van alles wat er zich in opgehoopt heeft (vooral visuele indrukken en verhalen van mensen), tijd voor mezelf te hebben, mijn eigen schema te bepalen. Doe ik dat niet, dan rijst het stressniveau de pan uit. Niet omdat het werk zo stressvol is, maar omdat ik anders niet meer weet waar ik ben, en mijn gevoel mijlenver achter de gebeurtenissen aanholt; omdat ik me anders verstikt voel en geen ademruimte heb. Mijn vrije dagen zijn dan ook gereserveerd voor "niets doen": lezen, internetten, klusjes in huis, lekker rommelen in de tuin. Bij voorkeur trek ik er niet al te veel op uit, en heb ik geen afspraken. Ik wil liefst ook niet gebeld worden voor iets onverwachts leuks - daar heb ik een bloedhekel aan. Vrije dagen zijn vrij. Pak ze vol met uitjes, picknicks en andere leuke dingen en ik ben gesloopt.
(Boy, do I sound grumpy. Ik ben anders toch best wel aardig, hoor...  )
Misschien val ik toch meer onder de noemer
"hooggevoelig" dan ik vermoedde. Ik had het begrip al eens verkend,
maar vond dat het niet echt op mij sloeg: ik vind mezelf niet vreselijk
goed met mensen, ik voel me niet snel "overprikkeld", ik ben niet de rust zelve, ik hou van lekker hard rockende gitaren, ik heb geen affiniteit met new age, of ervaringen die
grenzen aan het paranormale... en zo nog wat clichés. Want uiteindelijk heeft natuurlijk niemand alle in de lijstjes genoemde eigenschappen, en zijn we naast een aantal gemene delers vooral heel erg verschillend. En dus sta ik weer open voor de gedachte en doe er mijn voordeel mee, al zal ik nooit helemaal aan de term "hooggevoeligheid" wennen.
Inmiddels ben ik door schade en schande wijs geworden, want tot nu toe had iedere poging van mijn kant "gewoon" met de rest mee te doen een (bijna-) burnout, of depressie-met-angstaanvallen als gevolg. En iedere keer dacht ik dat het aan de specifieke omstandigheden lag. Nu denk ik eindelijk dat er ook een rode draad is. Mijn geest wil heel veel, is haast onverzadigbaar, maar mijn gestel kan dat dus helaas gewoon niet hebben - tenzij in gedoseerde vorm. Wennen dus, en proberen niet al te jaloers te zijn op mensen die hun dagen vrolijk helemaal volscheppen, of met vijf uur slaap per nacht toekunnen (en zo in korte tijd veel meer kunnen produceren - grmbl!).
Ik probeer mezelf dus maar voor te houden dat we in een van de vele mogelijke scenario's leven: toevallig hebben de snelle jongens in deze marktmaatschappij de macht,
en bepalen zij dus de norm, maar het had ook anders kunnen zijn, en dan
was aandacht, slow life en kwaliteit wellicht gewaardeerd boven
snelheid en financieel gewin. De norm is relatief. | 
